“ห้องเรียนชีวิต” เด็กนิเทศฯ

20 สิงหาคม 2556 | อ่านแล้ว 1094 ครั้ง    

"จินตนาการ สำคัญกว่าความรู้...

เพราะความรู้มีอยู่จำกัด แต่จินตนาการมีอยู่ทุกพื้นที่บนโลก...”

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์

 

ผมยืนอยู่ที่สยามพารากอน เพียงไม่ถึงสิบนาทีก็รู้สึกว่า เกิดความคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมด สำหรับคนที่เคยถูกสอนให้ตั้งคำถาม และมองหาจุดร่วมและจุดต่างของสรรพสิ่ง

 

พื้นที่รอบกายบัดนี้เปรียบเสมือนห้องเรียนที่เคลื่อนไหว มันดูมีชีวิตและสัมผัสได้จริง  สำหรับผมการเปิดตามองโลกนอกกระจกห้องสี่เหลี่ยม บ่อยครั้งก็ช่วยสร้างแรงบันดาลใจ

 

ในโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง สื่อสารมวลชนเองก็ปรับตัวตามและมีพัฒนาการไปอย่างมาก

 

แต่เดิมผมเป็นคนที่ชื่นชมไปกับรูปแบบของสื่อดั้งเดิม สัมผัสและกลิ่นของหนังสือกับหนังสือพิมพ์ ความมันเงาของฟิล์มภาพถ่ายสร้างความสุขให้เสมอ สิ่งเหล่านี้ดูมีมนต์ขลังในตัวมันเอง

 

แต่ความเป็นจริงก็คือ เทคโนโลยีการสื่อสารที่ทันสมัยมากขึ้นทำให้มีสื่อชนิดใหม่เข้ามาแทนที่สิ่งเหล่านี้อยู่เสมอ

 

และเมื่อวิธีการสื่อสารของมนุษย์เปลี่ยน สังคมก็เปลี่ยน

 

 

 

ทฤษฏีการสื่อสารและการเรียนการสอนในทุกวันนี้เองก็ต้องปรับตัวเพื่อให้สอดรับกับความก้าวหน้าของวิทยาการ เพราะอย่างนั้นนักนิเทศศาสตร์จึงต้องพยายามสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ให้ลงตัว บนพื้นที่สื่อแบบผสมที่มีหลากหลายมากในทุกๆ วันนี้

 

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เคยพูดเอาไว้ว่าจินตนาการสำคัญกว่าความรู้ 

 

สำหรับผมแล้วถ้าภาคทฤษฏีเป็นความรู้ จินตนาการก็คือความคิดสร้างสรรค์ ในภาคหนึ่งเราหามันได้จากห้องเรียน

 

และอีกส่วนหนึ่งผมเชื่อว่าการลงมือทำ และการมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมรอบกายช่วยเราได้เป็นอย่างมาก

 

เราจะปรับตัวกับสื่อที่มีหลากหลายทั้งสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่ได้อย่างไร ถ้าเราไม่รู้จักมัน ?

 

ห้องเรียนนอกรั้วมหาวิทยาลัยที่เราเข้าถึงได้สะดวกและง่ายดายจึงเข้ามาช่วยสอนเราให้รู้จักโลกแห่งนี้มากขึ้น

 

สื่อมีอยู่ทุกแห่ง โดยเฉพาะในเมืองหลวงที่เป็นมหานครของอุตสาหกรรมสื่อ...ทุกที่ที่คุณเดินทางไป คุณพบสื่อทุกประเภท นับตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณออกจากบ้าน พาตัวขึ้นรถประจำทางมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัย...

 

ในโรงภาพยนตร์ มีหนังดีๆ เข้าฉายทุกสัปดาห์ ฟรีแม็กกาซีนกระจายทั่วไปหมดในร้านกาแฟ โฆษณาหลากหลายเดินทางเข้ามาพบคุณในจักษุสัมผัส มันคอยเปลี่ยนรูปแบบเวียนวนเข้ามาในลักษณะต่างๆ แค่ในพารากอนที่ผมยืนอยู่ ผมพบสื่อนับร้อยชนิดอยู่รอบกาย

 

เรามีพื้นที่แห่งการเรียนรู้ และถ้าศึกษาให้มากพอ มันก็นำมาซึ่งการสร้างสรรค์ สิ่งเหล่านี้ต้องควบคู่ไปกับการลงมือทำเสมอ ความชำนาญเกิดจากการเรียนรู้สิ่งนั้นๆ ให้มากพอ นักเขียนฝีมือดีสั่งสมประสบการณ์ในการอ่านชั่วชีวิตของเขา ช่างภาพศึกษาภาพถ่ายและงานศิลปะอยู่เสมอ ก็อปปี้ไรท์เตอร์อ่านข้อความนับพัน เพราะนั่นคืองานของพวกเขา และการเรียนรู้เหล่านั้นก็นำไปสู่พัฒนาการ

 

นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้...

 

สำหรับนักนิเทศศาสตร์ หากโอกาสแบบนี้เดินเข้ามาวนเวียนอยู่รอบกายของเรามาก ต่อไปมันก็ขึ้นอยู่กับการหยิบจับมันไปใช้แล้ว

 

ความเป็นจริงที่สำคัญคือเราก็เป็นหนึ่งในผู้บริโภค หากเปิดตามองให้ดี ในเมืองหลวงที่ไม่หลับไหลแห่งนี้ เทรนด์และแฟชั่นไม่เคยหยุดหายใจ

 

นอกจากนี้ ไม่เพียงแค่สื่อเท่านั้นที่มีบทบาทในการสอนให้แก่เรา การได้ใกล้ชิดพบปะผู้คนทำให้เราได้ลองของจริงในศิลปะการสื่อสาร

 

ชีพจรเมืองที่เต้นเร็ว ผู้คนมากหน้าหลายตาที่กำลังทำกิจกรรมต่างๆรอบตัว เป็นโอกาสที่เดินเข้ามาถึงตัวเรา เพื่อให้เราเรียนรู้ได้อย่างไม่รู้ตัว

 

รวมไปถึงการเรียนรู้ประสบการณ์จากคนทำสื่อที่เราจับต้องและเอื้อมถึงได้ ยังมีส่วนช่วยให้ห้องเรียนภายนอกของเราสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

 

และผมก็โชคดีมากที่มหาวิทยาลัยเห็นในจุดนี้และดึงอาจารย์พิเศษเข้ามาช่วยสอน

 

พวกเขาเหล่านั้นคือคนที่ประสบความสำเร็จและได้รับการยอมรับในสายงานนั้นๆ อย่างแท้จริง ผ่านปัญหานับครั้งไม่ถ้วนที่ต้องแก้ไข คำแนะนำและการเรียนการสอนต่างๆ จากพวกเขาจึงนำประโยชน์มาให้กับนักศึกษาอย่างมากมาย

 

เพราะฉะนั้นหากคุณมีโอกาสที่จะได้เรียนรู้ในสังเวียนจริงๆ กับพวกเขา จงอย่าปฏิเสธมัน บางครั้งการได้ร่วมงานกับใครสักคน ก็เป็นโอกาสที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

 

ถ้าไม่ได้คว้าเอาไว้ คุณอาจสูญเสียประสบการณ์ที่จะสำคัญมากๆ กับชีวิตคุณไปก็เป็นได้

 

ทุกวันนี้การแข่งขันในการเรียนการสอนนักศึกษานิเทศศาสตร์ยังคงเข้มข้น และปรับตัวไปตามสภาพการของสื่อที่ใหม่ขึ้น

 

ห้องเรียนไม่ได้เป็นที่ที่มีเพียงโต๊ะ เก้าอี้ และไวท์บอร์ดอีกต่อไป

 

มันเปลี่ยนไปแล้ว... ทุก ๆ อย่างเลย...

 

เด็กนิเทศ" กำลังจะเจอกับอะไรใหม่ๆ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเขียนบทความชิ้นนี้ขึ้นมา...

สำหรับพวกเขาที่จะเข้ามาใหม่ นี่คือสิ่งที่พวกเขาจะต้องพบเจอ...

สำหรับรุ่นน้องของผมที่ยังเรียนอยู่ ผมหวังว่านี่จะเป็นหนึ่งในคำแนะนำ

และสำหรับผมเอง ผมคิดว่านี่จะเป็นบทหนึ่งที่คอยย้ำเตือน

และถ้าวันหนึ่งมีใครมาถามผมว่า "คิดงานไม่ออกทำยังไงดี" ผมก็คงตอบเขาไปเหมือนกับที่อาจารย์เคยบอกกับผม

ลองออกไปข้างนอกสิ !!!

 

มีเรื่องที่โลก จะสอนคุณอีกมากมาย

 

หมายเหตุ ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันที่ 20 สิงหาคม 2556 หน้า 23.



เรื่องโดยธิมา ไหมแพง ไอซีที นิเทศศาสตร์ ศิลปากร รุ่น 2

คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร โทร. 0-3259-4033 (วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี) | 0-2233-4995 (กรุงเทพฯ)