เจียระไนตัวตน บนเส้นทางความฝัน “กมลพร สุนทรสีมะ”

27 พฤษภาคม 2558 | อ่านแล้ว 462 ครั้ง    


หลายครั้งที่เราเปรียบเทียบความฝันเป็นดั่งเส้นทางที่ต้องมุ่งค้นหา การค้นพบตัวตน ความฝัน หรือสิ่งที่ตัวเองรักตั้งแต่แรกเริ่ม ล้วนเป็นการง่ายที่จะกำหนดเป้าหมายและเดินไปตามเส้นทางที่ได้วาดไว้

 

แต่การค้นพบเส้นทางเหล่านั้นใช่จะเกิดขึ้นง่ายๆ หากยังไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้ จึงมีเพียงเตรียมตนเองให้พร้อมสำหรับอนาคตที่ยังไม่ได้กำหนดทิศทาง

 

เช่นเดียวกับ กมลพร สุนทรสีมะ หรือ พลอย นักเขียนประจำนิตยสารซูเปอร์จิ๋ว นิตยสารแจกฟรีรายเดือนสำหรับเด็กและครอบครัว

 

เธอคือหนึ่งในไม่กี่คนไม่ได้วาดฝันทางของตัวเองไว้อย่างชัดเจน หากแต่ได้รับโอกาสค้นพบสิ่งเธอรัก จากการเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาตั้งแต่จุดเริ่มต้น ครั้งที่เธอยังเป็นเพียงนักศึกษา ในรั้วมหาวิทยาลัยศิลปากร

 

ด้วยอุปนิสัยรักการอ่าน เธอจึงตัดสินใจเลือกศึกษาในสาขานิเทศศาสตร์ เอกวารสารและหนังสือพิมพ์ พลอย มองว่า หลักสูตรการศึกษามีความสำคัญต่อการทำงาน เพราะช่วยสอนในเรื่องทฤษฎี วิธีคิดต่างๆ หากหลักสูตรการเรียนการสอนยิ่งหลากหลาย ตัวนักศึกษาก็จะยิ่งมีทักษะหลายด้าน ยิ่งอยู่ในยุคที่ต้องการบุคลากรที่ทำได้หลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นด้านการเขียน การตัดต่อ การถ่ายภาพ ก็จะยิ่งส่งผลดีต่อการทำงานในอนาคต โดยเฉพาะในช่วงเวลาปีสุดท้ายของการศึกษา ความกดดันจากการทำจุลนิพนธ์ส่งมีประโยชน์มาก

 

“ตอนนั้นทำเรื่องการท่องเที่ยวเชิงชุมชน สามชุมชนแถวสนามหลวง เน้นวิถีชีวิต ช่วงนั้นก็ลงพื้นที่เลย ไปแถวนั้นบ่อยมากจนสนิทกับพวกลุงป้าในนั้น แล้วก็จะโดนอาจารย์ซักนู่นนี่ บางทีก็ลดนู่นนี่เอาตรงนี้เพิ่มตรงนั้น คือเราต้องมีความรู้ในสิ่งที่จะทำแบบชัดเจนมาก ซึ่งจุลนิพนธ์มันดีตรงที่ทำให้เราไม่ขี้เกียจ เพราะต้องขยันออกไปเก็บข้อมูล แล้วพอมาได้มาทำงานที่มันหนัก เราก็จะไม่เหนื่อยกับมันมาก เพราะมันจะชินมาจากสมัยเรียนแล้ว”

 

นอกจากนี้ระหว่างเป็นนักศึกษาเธอมักจะออกไปหาประสบการณ์จากนอกห้องเรียนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการส่งผลงานเข้าประกวด การเข้าค่ายฝึกฝีมือการเขียนและสัมภาษณ์จากมืออาชีพ สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้เธอได้พัฒนาทักษะการทำงานจากการลงสนามจริง ทักษะต่างๆ ที่ได้จากสมัยเป็นนักศึกษา เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้การทำงานสะดวกมากขึ้น

 

จุดสำคัญที่ทำให้พลอยได้เริ่มทำงานที่ตัวเองรัก มาจากผลงานจุลนิพนธ์ของเธอที่ไปเตะตาหนึ่งในคณะกรรมการผู้ตรวจ เธอจึงถูกชักชวนให้เข้าร่วมในกองบรรณาธิการนิตยสารซุปเปอร์จิ๋ว นิตยสารแจกฟรีเลือดใหม่สำหรับเด็ก

 

หน้าที่ของเธอคือการหาข้อมูลมาเขียนลงคอลัมน์ในนิตยสารประจำเดือน ซึ่งแต่ละเดือนจะมีการกำหนดหัวข้อ หรือธีม ที่แตกต่างกันออกไป ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นหัวข้อที่เกี่ยวกับเด็ก หรือเรื่องที่เด็กๆ สนใจ มีการแบ่งหน้าที่ให้แต่ละคนไปหาข้อมูลซึ่งเกี่ยวกับหัวข้อนั้นมาเขียนลงในคอลัมน์

 

ยกตัวอย่างเช่น หัวข้อเรื่อง ผัก เธอต้องหาความเชื่อมโยงระหว่าง ผักกับเด็ก เช่น เด็กไม่ชอบกินผัก เนื้อหาที่เขียนลงไปอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ชอบกินผัก หรือกลเม็ดเคล็ดลับที่ทำให้เด็กๆหันมากินผัก เพื่อเสริมสร้างความเข้าใจและแนะแนวทางปฏิบัติแก่ผู้ปกครอง

 

การได้ทำงานกับเด็กเพราะทำให้เธอสบายใจ ด้วยจินตนาการและทัศนคติการมองโลกในแง่ดีของพวกเขาการพูดคุยกับเด็กๆ จึงเป็นการเติมเชื้อไฟทั้งยังสร้างแรงบันดาลใจให้เธออย่างมหาศาล

 

พลอยเล่าว่า ความสนุกของการทำงานนี้คือการได้พูดคุยกับผู้คนหลากหลาย ทำให้ได้รู้เรื่องที่ผู้อื่นไม่เคยได้รู้ ยกตัวอย่างเช่น การสัมภาษณ์ในหัวข้ออาชีพที่เด็กๆ สนใจ ทำให้เธอได้ไปสัมภาษณ์บุคคลหลากหลายอาชีพ เช่น บุคคลที่เคยเดินทางออกไปนอกโลก และสร้างดาวเทียม

 

หรือแม้แต่นักโบราณคดีที่ขุดซากไดโนเสาร์!

 

บางครั้งเธอคิดว่า มันเป็นเพียงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมานานมากแล้ว ทำไมจึงต้องมีการศึกษาอีก แต่การสัมภาษณ์พวกเขาทำให้ได้รู้ว่าเราศึกษาทำความเข้าใจอดีตเพื่อต่อยอดมาจนถึงปัจจุบัน

 

หรือแม้แต่การสัมภาษณ์กับแพทย์เกี่ยวกับเรื่องพฤติกรรมของเด็ก เพราะยุคสมัยที่เปลี่ยนก็ไปทำให้เด็กในยุคนี้มีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปเช่นกัน เมื่อได้รับการอธิบายจากผู้เชี่ยวชาญก็จะทำให้เข้าใจพวกเด็กๆ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายของนิตยสารมากขึ้น เธอบอกว่า การได้รับรู้ข้อมูลอย่างหลากหลายนี้เอง คือความได้เปรียบของผู้ทำอาชีพสื่อ

 

เมื่อถามถึงความยากหรืออุปสรรคในการทำงาน เจ้าตัวยอมรับว่า โลกของการทำงานยากกว่าชีวิตการเป็นนักศึกษามาก ต้องหมั่นพัฒนาตนเองอยู่เสมอ

 

สิ่งสำคัญอีกอย่างที่ขาดไม่ได้คือการตรวจสอบข้อมูลที่จะนำมาเขียน เธอเล่าให้ฟังว่าหลายครั้งที่การหาข้อมูลมาเขียนจะต้องทำอย่างละเอียด และจำเป็นต้องตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลอีกครั้ง เพราะเคยมีกรณีที่เขียนให้ข้อมูลผิดๆ ไป แล้วมีผู้อ่านมาท้วง หากแต่หนังสือถูกปล่อยออกไปแล้ว สิ่งที่ทำได้มีเพียงการเขียนอธิบายขอโทษในนิตยสารเล่มถัดไป ซึ่งในแง่ของคนทำงานแล้ว ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ยิ่งเป็นนิตยสารสำหรับเด็กแล้ว หากเด็กได้รับข้อมูลผิดๆ ก็อาจจะยิ่งแก้ไขได้ลำบาก

 

สำหรับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ความฝันที่พลอยวาดไว้ คือการได้ทำงานในสายงานนี้ต่อไป หากแต่อยากจะขยายขอบเขตการทำงานออกไปให้กว้างขึ้น ให้ไม่ใช่เพียงการให้ความรู้ผ่านบทความในนิตยสารอย่างเดียว อาจเปลี่ยนรูปแบบไปทำหนังสือนิทาน หรือจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนาทักษะของเด็กๆ ตัวอย่างเช่น จัดทริปพาเด็กๆ และครอบครัวไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ ซึ่งแต่ละสถานที่ที่ไปสามารถให้ความรู้แก่เด็กๆ ได้ด้วย เธออยากทำให้นิตยสารนี้ติดตลาด สามารถเข้าถึงและเป็นที่รู้จักของเด็กๆ มากขึ้น เป็นหนังสือที่เด็กๆ ในช่วงวัยประถมทุกคนต้องเคยอ่าน

 

เมื่อถูกถามถึงความหมายของอาชีพนี้สำหรับเธอ พลอยตอบพร้อมรอยยิ้มว่า ก็คงเป็นอาชีพที่เราไปทำงานทุกวันแล้วมีความสุข ไม่เคยต้องมางอแงเพราะต้องตื่นเช้า รู้สึกว่าถ้าได้ทำงานแล้วรู้สึกแบบนี้มันก็ดีนะ

 

แม้ฝันที่วาดไว้จะไม่ยิ่งใหญ่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความสุขจากการได้ทำในสิ่งที่รัก และความทุ่มเทที่มีต่องานเพื่อเด็กๆ ของเธอ คงเปรียบดั่งพลอยเม็ดงามที่ผ่านการเจียระไนจากประสบการณ์และวันเวลาที่ผ่านมา เพื่อรอวันส่องประกาย และเติบโตไปได้อย่างงดงามบนเส้นทางสายนี้

 



พาขวัญ ศักดิ์ขจรยศ / พสชนัน คนึงหมาย ไอซีทีนิเทศศาสตร์รุ่น 7

คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร โทร. 0-3259-4033 (วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี) | 0-2233-4995 (กรุงเทพฯ)